GSEM : school in M'Bour
SENEGAL
In 1998 studeerde ik af als onderwijzeres in Gent. Ik wou toen, in mijn laatste jaar, graag naar Afrika om stage te doen. Maar dat kon ( toen ) via de school niet georganiseerd worden. Ik
zocht dan zelf een project om als vrijwilligster een tijdje te
werken, na het behalen van mijn diploma. Via via leerde ik Monique en
Etienne De Jaegher kennen. Erg vriendelijke mensen die me enthousiast
vertelden over een schooltje in M’Bour, een middelgrote stad 80 km
ten zuiden van de hoofdstad Dakar, aan de kust.
Het schooltje , toen
(1998) 3 kleuterklassen en 2 lagere klassen draagt nu al ongeveer 20
jaar hun naam: GSEM, Groupe Scolaire Etienne et Monique.
Etienne
en Monique leerden N’Gary Sène en Dieye N’Diaye kennen tijdens
een reis in Senegal.
Mr.
en mevr. Sène woonden in een klein appartement in M’Bour, samen
met hun 2 zoontjes. Ze hadden een terrein ter beschikking en wilden
daar een schooltje op bouwen. Mr. Sène ( de oudste zoon van 30
kinderen, opgegroeid in een dorp in de brousse maar de kans gekregen
om toch naar school te gaan) had enkele jaren gewerkt in een bank,
mevr. Sène was kleuterleidster en wou verder studeren om inspectrice
te worden. ( dit lukte haar ook eind de jaren ’90) Etienne en
Monique vonden het prachtig dat deze mensen zich zo wilden inzetten
voor het onderwijs in Senegal, voor de toekomst van de Senegalese
kinderen. Dankzij hun financiële steun, hun tijd en energie om nog
verdere financiële steun te zoeken, kon de bouw van de kleuterschool
beginnen en uitgroeien tot een mooie, grote en kwaliteitsvolle
kleuter- en lagere school.
de voorkant van de school |
de kleuterschool |
de lagere school |
Zo
kwamen heel wat mensen uit Vlaanderen in contact met het schooltje
GSEM, en kon de school blijven groeien. Maar bovenal de inzet van mr
en mevr Sène, jaar na jaar, dag in dag uit , maakt de school tot
zo’n succes. Met hart en ziel werken zij al jarenlang voor hun
school en onderhouden zij de vele contacten met de mensen die de
school op de één of andere manier steunen. Er werden veel hechte
vriendschapsbanden gemaakt. Ondanks de grote afstand, het ontzettend
cultuurverschil, de andere geloofsovertuiging,… zijn de contacten
eerlijk, oprecht en blijvend.
Ook
ikzelf heb na een jaar gewoond en gewerkt te hebben bij de familie
Sène (het huis is één met de school ) een echte familieband met hen .
Door mijn positief verhaal werden ook mijn familie , vrienden,
kennissen, buren, vrienden van mijn ouders,... nieuwsgierig en
enthousiast om het project en de familie Sène te ontmoeten en
steunen. Zo groeiden de relaties, de steun voor het schooltje, de
ontmoetingen met de Sènes hier bij ons en daar in M’Bour.
In
sept ’99 vertok ik met mijn schoolvriendin Ann richting M’Bour.
Gepakt en gezakt, tientallen dozen vol schoolmateriaal, speelgoed enz
achter ons aan op de boot naar Dakar.
Het
was een heel hartelijke ontvangst, hoe kennen we de Senegalesen ook
anders, maar toch geen eenvoudige start, door de ongelooflijke hitte
van de regenseizoen, de omschakeling van voeding, de vele
indrukken,...
Na
2 weken bleef ik alleen achter, wachtend op de start van het
schooljaar, dat met de nodige ‘retard’ stilletjes op gang kwam.
Diep
in m’n hart wou ik toch liever terug mee met Ann naar België, wat
had ik mezelf toch aangedaan, zo ver weg, helemaal alleen als Toubab
midden in het Afrikaanse leven...
Maar
gelukkig overtuigde mr Sène me om te blijven. Hij beloofde me zelfs
een kamer te bouwen naast de salon, zodat ik niet meer in de bureau
van de school moest slapen.
Het
werd een heel boeiend jaar. Ik leerde veel bij, paste me meer en meer
aan aan de Afrikaanse manier van leven, leerde veel mensen kennen,
maar ook de natuur en cultuur door rond te toeren in het land, met de
taxi brousse of zelf achter het stuur van de auto van de buren...
Vooral wanneer vrienden en familie uit België me kwamen bezoeken.
Maar ook mr en mevr Sène namen me regelmatig mee naar de brousse,
feesten,...
het leven in de dorpen van de brousse
de vismarkt |
visvangst is een grote bron van inkomsten |
mijn Senegalese zusje op de rug. |
het leven in de dorpen van de brousse
cultuur en natuur |
Tijdens het lesgeven, samen met mr Dione in het 2°lj leerde ik het Afrikaanse onderwijs door en door kennen, met z’n goeie en minder goeie kanten.
mijn klas in M'Bour: GSEM 2° lj (CP), oktober 1998 |
Na
mijn jaar in Senegal werd ik onderwijzeres in een lagere Freinetschool in Brugge (De Tandem), waar ik nog steeds werk.
Tijdens
mijn eerste jaar als lk 5°/6°lj leerde ik de kinderen veel over het
onderwijs in Afrika, over de cultuur, de grote verschillen,... Samen
met de kinderen vulden we een geel busje , le car jaune, die ik kon
kopen dank zij financiële steun van veel mensen, en stuurde ik het
op naar mr Sène, om de kinderen van en naar school te brengen. Het
busje , in ’99 al 10 jaar oud, rijdt nog steeds, na 14 jaar, dank
zij de goeie zorgen van mr Sène en de onderdelen die af en toe
meekomen uit België.de 'car jaune' 2012. Al 25 jaar op de baan... |
al héél veel kindjes naar school gebracht ! |
Het is ongelooflijk hoeveel inzet, energie mr en mevr Sène al tientallen jaren stoppen in de bouw van de school en de cases communautaire in de brousse.
Al
in '98 stond ik versteld van hun grote doorzetting.
Mme Sène ( Dieye N'Diaye), toen al 4 kindjes op de wereld gezet, studeerde in de week op kot in Dakar, om kleuter inspectrice te worden, om haar steentje te kunnen bijdragen in de opvoeding en het onderwijs van de kleine kinderen in Senegal. Naast de steun voor de school GSEM, hebben veel mensen zich ingezet om haar te helpen met de bouw van de cases communautaires, de kleuterklasjes in de brousse. Die kleuterklassen zijn de basis voor het latere onderwijs van de kinderen uit de brousse.
Mme Sène zocht financiële middelen om ipv een strooien hut, soms enkel afdak, een stenen 'case' te bouwen per dorp om zo de kinderen, de mama's en de leerkrachten een comfortabelere, veiligere, ruimere plek te bieden om zich voor te bereiden op de lagere school.
De kleuterleiders en leidsters ( éducateurs/éducatrices) krijgen ook van haar ( mme Sène) een degelijke opleiding. Het hele dorp wordt betrokken in het project van de case: mannen helpen aan de bouw, vrouwen krijgen vorming over hygiëne, voeding, opvoeding,... , een dorpsbewoner volgt de 'formation pégagogique' om de kleuters te begeleiden.
De concrete noden voor het project van de 'cases communautaires' in de dorpen zijn de volgende:
* financiën voor de bouw van een stenen case
( klasruimte, apart kookgedeelte, ruimte voor medisch onderzoek ) , een sanitair blok met sceptische put.
* didactisch materiaal: schoolbord, leitjes, krijt, papier, potloden, puzzles, spelletjes, blokken,...
* kledij voor de kinderen
* financiële steun om grondstoffen voor voeding aan te kopen (kookmomenten met mama's, maaltijden voor de kinderen)
* financiële steun om de kleuterleid(st)er(s) een loon te geven ( +/- 100 € per maand )
Mr Sène en zijn team zijn dag en nacht in de weer voor zijn lagere school, met hart en ziel !
Mme Sène ( Dieye N'Diaye), toen al 4 kindjes op de wereld gezet, studeerde in de week op kot in Dakar, om kleuter inspectrice te worden, om haar steentje te kunnen bijdragen in de opvoeding en het onderwijs van de kleine kinderen in Senegal. Naast de steun voor de school GSEM, hebben veel mensen zich ingezet om haar te helpen met de bouw van de cases communautaires, de kleuterklasjes in de brousse. Die kleuterklassen zijn de basis voor het latere onderwijs van de kinderen uit de brousse.
De kleuters leren in de case Frans,
kunnen er tekenen, zingen, puzzelen, koken met de mama’s,… ( als er middelen zijn om materiaal te kopen) en
zijn zo goed voorbereid om naar het eerste leerjaar te gaan in de
stad. Wie naar school kan gaan, heeft een veel grotere kans op een
goed leven later. Daarnaast krijgen de mama's ook tips, vorming over hygiëne, evenwichtige voeding, gezondheid, opvoeding en groei van hun kleintjes. ( soort kind en gezin )
Mme Sène zocht financiële middelen om ipv een strooien hut, soms enkel afdak, een stenen 'case' te bouwen per dorp om zo de kinderen, de mama's en de leerkrachten een comfortabelere, veiligere, ruimere plek te bieden om zich voor te bereiden op de lagere school.
De kleuterleiders en leidsters ( éducateurs/éducatrices) krijgen ook van haar ( mme Sène) een degelijke opleiding. Het hele dorp wordt betrokken in het project van de case: mannen helpen aan de bouw, vrouwen krijgen vorming over hygiëne, voeding, opvoeding,... , een dorpsbewoner volgt de 'formation pégagogique' om de kleuters te begeleiden.
De concrete noden voor het project van de 'cases communautaires' in de dorpen zijn de volgende:
* financiën voor de bouw van een stenen case
( klasruimte, apart kookgedeelte, ruimte voor medisch onderzoek ) , een sanitair blok met sceptische put.
* didactisch materiaal: schoolbord, leitjes, krijt, papier, potloden, puzzles, spelletjes, blokken,...
* kledij voor de kinderen
* financiële steun om grondstoffen voor voeding aan te kopen (kookmomenten met mama's, maaltijden voor de kinderen)
* financiële steun om de kleuterleid(st)er(s) een loon te geven ( +/- 100 € per maand )
een case uit 'paille' , erg warm, geen comfort, gevaarlijk ( schorpioenen )en klein |
een stenen 'case' kleuterklas, bijna af |
zo ziet de nieuwe case er vanbinnen uit |
Mr Sène en zijn team zijn dag en nacht in de weer voor zijn lagere school, met hart en ziel !
Op
vraag van de ouders van de kinderen van de lagere school , is hij in
2011 begonnen met de bouw van een middelbare school.
Dankzij
financiële steun van mensen hier kon hij beetje bij beetje de
middelbare school uitbouwen.
De
school GSEM is een zeer degelijke, kwalitatieve school. De kinderen
behalen goede resultaten, kunnen onder goede omstandigheden naar
school ( geen stakingen, minder groot aantal lln dan in de publieke
scholen, een mooi terrein om te spelen, sporten, busjes die hen naar
school en naar huis brengen,…) Mr. Sène draagt goed zorg voor de
kwaliteit van de school, het welbevinden van de leerkrachten en
leerlingen.
Elk
jaar gaan Vlamingen op bezoek bij de familie Sène om het project te
leren kennen. Zo worden de contacten onderhouden en de evolutie
van het schoolproject van dichtbij gevolgd.
Zowel de verdere bouw van de school GSEM en het parrainagesysteem, de verdere steun voor de case communautaire in Fissel ( dorp ) willen wij graag financieel steunen.
De laatste jaren ( 2012 - 2017 ) steunen wij de projecten van mr. en mme Sène als volgt:
* financiële acties ( kaas-en wijnavond, fietssponsortocht georganiseerd door mijn ouders en 6 vrienden van hen die in jan.'13 naar Senegal trokken en bij de familie Sène verbleef) voor de bouw van het college bij GSEM ( aanleg sportterrein )
* verkoop van artisanaat ( gerief meegebracht uit senegal ) en andere kleine acties voor de bouw van de case communautaire en materiaal aan te kopen voor de werking van de case in Fissel ( dorp in de brousse )
* broederlijk delen actie door de leerlingen van Sint Andreas Garenmarkt en Joezefienen Brugge om de bouw en de inrichting van de lokalen in het college (GSEM) te financieren en de kleuterklas in Fissel te steunen.
* financiële steun van vrienden: bvb. de geboorte van de baby van van vrienden zorgt ervoor dat heel wat kinderen in de school in M'Bour ( GSEM) de kans krijgen om degelijk onderwijs te volgen : aankoop didactisch materiaal, schriftjes, potloden,... en andere noodzakelijke middelen.
* Opnieuw kaas- en wijnavond in 2017 om een nieuw project te steunen (bouw van kleuterklas in een ander dorp, aankoop minibus voor vervoer leerkrachten, studenten en kinderen tussen de stad en het dorp),...
* parrainage systeem : peter/meterschap
Kinderen uit de armste gezinnen kunnen ook naar school door de hulp van een meter/peter van bij ons.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten